Kolejny rząd kontynuacji

szydlo 2.jpg
Centroprawica rządziła już w Polsce trzy razy (w czterech, czy licząc inaczej pięciu rządach) za każdym razem z marnym skutkiem, tak dla siebie, jak dla kraju. Głównie dlatego, że prezentując się jako siła antyukładowa, niosąca za sobą jakąś zasadniczą zmianę jakościową – tzw. prawica post-solidarnościowa nie różni się ani w swej genezie, ani formacji intelekturalno-ideowej, ani powiązań międzynarodowych od pozostałych sił politycznych III RP.

Rząd Szydło nie pójdzie drogą Orbana?

pis.jpg
Przyglądając się bliżej kwestii zaproponowanego składu nowego rządu trzeba byłoby zacząć od uwagi formalno-konstytucyjnej. Wydaje się, że nie było żadnego palącego obowiązku, aby listę ministrów przedstawiać koniecznie już w dniu dzisiejszym.

Czym jest dla mnie konserwatyzm (2)

wielom 4.jpg
Jest taki kraj, gdzie rządzą ludzie myślący w kategoriach bliskich konserwatyzmowi, choć genetycznie pochodzą ze skrajnej lewicy. Mam tutaj na myśli współczesną Rosję. Nie jest przypadkiem, że Węgry Orbana prowadzą politykę prorosyjską, że Front National we Francji jest pro-rosyjski” – mówi w drugiej części wywiadu prof. Adam Wielomski.

Czym jest dla mnie konserwatyzm (1)

wielom.jpg

„Nie jest przypadkiem, że nigdy nie zajmowałem się polskim konserwatyzmem i prawie nic na jego temat nie opublikowałem. Polski konserwatyzm nigdy nie był filozofią polityczną, ale tylko umiejętnością powolnego zmieniania świata, czyli umiejętnością praktykowania powolnej zmiany. Po rewolucji jaką była demokratyzacja, komunizm i raz jeszcze demokratyzacja III RP, polska tradycja konserwatywna nie istnieje” – mówi prof. Adam Wielomski dla „Myśli Konserwatywnej”.

Kogo reprezentuje Roman Drozd?

drozd.jpg
Ponieważ nie jestem naukowcem, mogę sobie pozwolić na kilka słów prawdy. Prawda, o której chcę wspomnieć brzmi bardzo smutno, gorzko, czy może jeszcze inaczej. Naukowych terminów podobnych wydarzeń nie mam pod ręką, a szukać w księgach nie chce mi się. Jest to prawda tragiczna.

Rosyjski teatr w dobie renesansu

ivan-vyrypaev-h.jpg

Na przełomie XX i XXI wieku w kulturze rosyjskiej wyraźnie widać tendencje podwyższania poziomu wartości sztuk scenicznych. Co roku, na licznych festiwalach, prezentowane są setki współczesnych sztuk teatralnych. Do kultury wpisuje się nie tylko nowe pokolenie reżyserów, ale także pojawiają się nieistniejące dotąd teatry.

Nasz czas – nasza szansa

horo_0.jpg

W dniach wielkiego przełomu narodowego nie wolno zapominać, że osią historii powszechnej jest nieubłagana walka na wszystkich frontach z Kościołem Rzymsko-Katolickim. Trwanie Polski pod berłem jej Królowej potrzebuje syntezy wiary i myślenia tak, jak nauczał nas św. Jan Paweł II w encyklice „Fides et ratio”.

Miraż tzw. wschodniej flanki NATO

duda 2.jpg
Zakończona właśnie wizyta prezydenta Andrzeja Dudy w Bukareszcie połączona ze szczytem głów państw Europy Środkowo-Wschodniej (w spotkaniu nie wziął udziału chyba najbardziej „niepoprawny politycznie” lider z regionu, prezydent Czech Miloš Zeman, który przysłał do stolicy Rumunii przewodniczącego niższej izby parlamentu, socjaldemokratycznego polityka Jana Hamáčka) obfitowała zarówno w wydarzenia i gesty o pozytywnym wydźwięku, jak i te budzące spore wątpliwości.

Marcin Rey, czyli o hipokryzji Salonu B

rey.jpg
Marcin Rey – jeszcze nie dawno postać szerzej nieznana – jest dziś jednym z „pomajdanowych bohaterów” polskiego środowiska pro-ukraińskiego, na rękach noszą go zarówno redaktorzy Gazety Wyborczej, jak i „Gazety Polskiej” czy tygodnika „wSieci".

Aleksandra I przygoda z Polską

aleks I.jpg

Nasi rusofobi mają jedną ciekawą cechę – bardziej nienawidzą władców Rosji, którzy byli nam przychylni od tych, którzy w stosunku do Polski stosowali politykę knuta. To z ich punktu widzenia logiczne – skoro Polska ma być w wiecznym konflikcie z Rosją nie można dopuścić do żadnego kompromisu, nawet dla naszych interesów korzystnego.

Strony

Subskrybuj Myśl Polska RSS